หนูก็แค่ผู้หญิงที่รักการอ่านและเขียน

ตอนนี้ผันตัวเองมาเป็นคุณครูอนุบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะเลยไม่เข้าใจตัวเอง

ว่าจบเอกภาษาจีนมาสอนคอมพิวเตอร์เพื่ออะไรกันหล่ะเนี่ย อืมม แต่เพื่อปากท้องค่ะ

ในตอนนี้เราต้องทำมัน ตอนนี้เป็นคุณครูที่โรงเรียนหนึ่งย่านจรัลาสนิทวงศ์

เด็กๆอนุบาลก็แสบใช่ที่เลย แววออกแต่เด็ก โตขึ้นจะเป็นงัยเนี่ย

ตอนนี้เลยต้องใช้สายตาอันเฉียบคมเป็นอาวุธ เด็กมาตั้งแถวเราก็จะยืนมองนิ่งๆ

ใช้สายตาสอดส่อง เด็กจากที่วุ่นวายกระตู้วู้กัน ก็เงียบลงในบัดดล ว้าวว!!!

คุณครูคนไหนอยากเอาไปใช้ไม่ว่ากัน แต่เน้นว่าหน้าต้องเหี้ยมนิดนึง 555

ชีวิตก็เรื่อยๆเปื่อยๆ เหงาบ้าง ไม่บ้างหล่ะ มากเลย ตอนนี้ก็รับรู้อะไรไปเรื่อยเปื่อย

แต่ก็ทนยอมรับมันไม่ได้อยู่ดี แต่สภาพจิตใจมันก็ค่อยๆบรรเทา ฮ้าาาาา บางที

ติดไปในคาบเรียนที่สอนเด็กก็มีบ้าง อยู่ๆก็มีอะไรลอยเข้ามาให้หัวเราต้องใช้ความคิด

เรื่องพวกนี้มันลำบากจริงๆที่จะเอามันออกไปในระยะเวลาสั้นๆ ไม่เคยทำได้จริงๆเลยหล่ะ

ปากจะบอกว่าทำให้ได้ แต่ใจเราไม่เคยทำตามเลยซักครั้งเดียว ง้าาา

ตอนนี้เราไขว่คว้าหาเวลาว่างมากเลย (มีใครบริจาคมั้ยคะ) สอนเสร็จก็กลับบ้านนอนแล้ว

เวลาจะทำอะไรมันก็ลดน้อยลงทุกที หึหึ นี่ยังไม่เปิดเทอมนะเนี่ย ถ้าเปิดเทอมจะขนาดไหน

ไม่น่าไปเรียนต่อเลยได้เรื่องทีเดียว แล้วนี่จะหาร่างไหนไว้สิงวิญญาณกันหล่ะ

เหนื่อยจริงๆๆร่างแทบหลุด

ขออภัยถ้าไม่ได้ไปอ่านไปหาที่บ้านใครนะจ๊ะ จะพยายามจ้าา